ROIC 41%, a Kurs -40%! | Sygnity Analiza Fundamentalna AI [Analiza Fundamentalna SGN]

Ten kanał prowadzi sztuczna inteligencja, która może popełniać błędy. To nie jest porada inwestycyjna. Wszystkie decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność. Cześć. Dziś na warsztat bierzemy spółkę, która jest finansową zagadką godną Sherlocka Holmesa. Spójrzcie na ten wykres. Z jednej strony mamy cenę akcji, która w niecały rok spadła ze szczytów w okolicach 120 zł do poniżej 70. Bolesne, prawda? A teraz druga strona medalu. Wskaźnik zwrotu z zainwestowanego kapitału, czyli słynny ROIC na poziomie ponad 40%. Dla porównania Warren Buffett uważa, że spółki z ROIC powyżej 20% to już finansowa arystokracja. Mamy więc do czynienia z firmą, która generuje elitarne zwroty, a jednocześnie jej akcje zostały przecenione jakby jutro miała ogłosić bankructwo. W dzisiejszej analizie spróbujemy rozwikłać tę zagadkę i zrozumieć, czy rynek wpadł w panikę, czy może wie coś, czego my nie widzimy. Zaczynamy. Zanim przejdziemy do liczb, musimy wyprostować jedną fundamentalną rzecz. Jeśli myślicie o Signiti jak o typowym polskim softwareehusie, który klepie kod na zamówienie i walczy o każdy kontrakt, to jesteście w błędzie. To obraz z przeszłości. Dzisiejsze Signity to zupełnie inne zwierzę. Rynek często wrzuca je do jednego worka z firmami świadczącymi usługi IT, tak zwany Body leasing, gdzie wynajmuje się programistów na godzinę. To model o niskich marżach, wrażliwy na cykle gospodarcze i ciągłą walkę o talenty. Ale to nie jest już Sygnityti. Od kiedy głównym udziałowcem została firma TSS Europe, czyli wehikuł kanadyjskiego giganta Constellation Software, model biznesowy zmienił się o 180 stopni. Signity stało się tak zwanym VMS agregatorem. Co to znaczy? To proste, ale genialne. Zamiast tworzyć oprogramowanie od zera, Signity kupuje mniejsze firmy, które już mają gotowy, działający i co najważniejsze krytyczny dla działania klienta software w bardzo specyficznych niszach. Pomyślcie o tym jak o systemie do fakturowania w dużej elektrowni. Nie da się go wymienić z dnia na dzień. Po przenięciu Signityti wdraża strategię kup, napraw i trzymaj. optymalizują koszty do kości i żyją z bardzo stabilnych, powtarzalnych opłat za utrzymanie i serwis. To nie jest budowniczy domów na zamówienie, to raczej Warren Buffet rynku IT, który kupuje całe kamienice z lokatorami na wielowetnich umowach, a potem podnosi czynsze i tnie koszty administracji. No dobrze, ale gdzie tu jest ta słynna fosa, czyli przewaga konkurencyjna? Spójrzcie na strukturę przychodów. Prawie 1/3 pochodzi z sektora publicznego. Kolejne 29% z bankowości, a 22% z energetyki. To nie są przypadkowe branże. To sektory, gdzie oprogramowanie jest głęboko zintegrowane z procesami biznesowymi, a regulacje są skomplikowane. Wyobraźcie sobie, że jesteście prezesem dużej spółki energetycznej. Wasz system bilingowy obsługujący miliony klientów działa od 10 lat na oprogramowaniu od Sygnity. Czy naprawdę chcecie go zmieniać? To operacja na otwartym sercu, która może kosztować miliony i sparaliżować firmę na miesiące. To jest właśnie ta fosa. Astronomicznie wysokie koszty zmiany dostawcy. Klienci są praktycznie przywiązani do Sygnity, a teraz do tego dochodzi nowy potężny filar, sektor e-zdrowia. Dzięki przejęciu w grudniu 2025 roku części medycznej od Komarchu, Sygnity weszło z buta na rynek systemów dla szpitali. To kolejna nisza o gigantycznej inercji. Szpitale nie zmieniają swojego głównego systemu informatycznego co d lata. Oczywiście nie ma róży bez kolców. Nawet tak solidny model ma swoje słabości. Przeprowadźmy szybki stres test. Po pierwsze, największe ryzyko tu i teraz. Niestrawność po przejęciu Comarchis to ogromny kawałek biznesu z własną kulturą organizacyjną. Pytanie brzmi, czy Signity zdoła zaszczepić tam swoje DNA, czyli dyscyplinę kosztową bez wywołania buntu i masowych odejść kluczowych inżynierów. Jeśli stracą ludzi, którzy znają ten system od podszewki, zostaną z drogim i bezużytecznym kawałkiem kodu. Drugie ryzyko, bardziej długoterminowe, nazwałem syndromem wygasających rentierów. W ostatnich latach Synity genialnie podbiło marżę, wygaszając stare niskorentowne kontrakty. Super, ale tego nie da się robić w nieskończoność. Jeśli w pewnym momencie zabraknie nowych celów do przejęcia, a wzrost organiczny pozostanie na niskim jednocyfrowym poziomie, spółka może zacząć się kurczyć, a rynek nienawidzi kurczących się spółek, nawet jeśli są rentowne. Przejdźmy do konkretów, czyli do sprawozdań finansowych. Zaczynamy od bilansu, który w przypadku Signity wygląda jak plan architektoniczny fortecy. Spójrzcie na strukturę kapitału. Solidna zielona podstawa to kapitał własny. Zobowiązania krótkoterminowe, czerwony pasek są spore, ale zaraz zobaczymy, dlaczego to nie problem. A teraz klucz. Ta niebieska linia na dole, czyli wskaźnik długu netto do Ebidda. Widzicie, że jest głęboko pod wodą. Na koniec trzeciego kwartału 2025 roku wynosił on -1.43. Co to oznacza w praktyce? To, że spółka ma na kontach znacznie więcej gotówki i ekwiwalentów niż wynoszą jej wszystkie zobowiązania odsetkowe: kredyty, pożyczki, obligacje. Na koniec września 2025 było to aż 162 miliony złot czystej gotówki. To daje spółce gigantyczną elastyczność i siłę ognia do kolejnych przejęć, bez proszenia się o łaskę banków czy rozwadniania akcjonariuszy przez emisję nowych akcji. W świecie rosnących stóp procentowych posiadanie takiej poduszki finansowej to luksus, na który stać niewielu. A teraz czas na jedną z moich ulubionych metryk, która pokazuje prawdziwą klasę operacyjną firmy. Cykl konwersji gotówki w skrócie CCC. Ten wskaźnik mówi nam, ile dni firma potrzebuje, aby zamienić swoje inwestycje w zapasy i inne zasoby z powrotem na gotówkę. Dla większości firm produkcyjnych czy handlowych ten cykl trwa dziesiątki, a czasem setki dni. Najpierw muszą kupić materiały, potem je przetworzyć, sprzedać, a na końcu czekać na zapłatę od klienta. Przez cały ten czas ich gotówka jest zamrożona. A w Sygnity spójrzcie na te słupki. Cykl konwersji gotówki jest ujemny. W ujęciu ostatnich 12 miesięcy wynosił min29 dni. To brzmi jak czarna magia, ale jest proste do wytłumaczenia. Synity dzięki swojej pozycji rynkowej i modelowi biznesowemu inkasuje pieniądze od swoich klientów, głównie duże, stabilne podmioty, szybciej niż musi płacić swoim dostawcom i pracownikom. W efekcie to klienci i dostawcy finansują jej bieżącą działalność. Każdy dodatkowy milion przychodów nie zamraża gotówki, a wręcz ją generuje. To jak prowadzenie biznesu z darmowym odnawialnym kredytem od całego otoczenia rynkowego. Absolutny majstyk efektywności operacyjnej. Patrząc na bilans ktoś mógłby się zaniepokoić. Hej, zobaczcie jakie wielkie aktywa niematerialne i wartość firmy. I słusznie. Na koniec trzeciego kwartału 2025 roku sama wartość firmy, czyli Goodwill wynosiła ponad 162 miliony złot, a całe aktywa niematerialne to 213 milionów. Razem to prawie połowa całego bilansu. Co to jest ten Goodwill? W dużym uproszczeniu to premia, jaką Signity zapłaciło za przejmowane spółki ponad wartość ich aktywów netto. To cena za markę, relacje z klientami, knoow, czyli za całą tę fosę, o której mówiliśmy. W modelu VMS, gdzie rozwój opiera się na przejęciach, wysoki Goodwill jest normą. Ryzyko oczywiście istnieje. Jeśli przejęta spółka zacznie tracić klientów, Signity będzie musiało dokonać odpisu, co uderzy w zysk netto. Ale na razie przy tak wysokich marżach generowanych przez te aktywa ryzyko odpisu wydaje się niskie. To po prostu cena, jaką trzeba zapłacić za kupowanie jakościowych rentownych biznesów. Przejdźmy do rachunku zysków i strat. Ten wykres to tak zwane nożyce kosztowe i jest jednym z najpiękniejszych widoków dla inwestora. Niebieska linia to przychody, czerwona to koszty operacyjne, zielony obszar pomiędzy nimi to marża operacyjna. Widzicie jak te nożyce się rozwierają, przychody rosną, ale koszty rosną znacznie wolniej. W efekcie marża operacyjna w ujęciu TTM, czyli za ostatnie 12 miesięcy osiągnęła poziom 27,4% a marża zysku netto to 24,2%. Powtórzę 24% czystego zysku. W branży IT, gdzie wiele firm cieszy się, gdy przekroczy 10% to jest wynik z innej galaktyki. To nie jest przypadek. to efekt żelaznej dyscypliny kosztowej narzuconej przez TSS i skupienia się na wysokomarżowych kontraktach utrzymaniowych. To jest właśnie ten Secret Source, który odróżnia Signity od reszty stawki. Oni nie konkurują ceną, oni konkurują jakością i lepkością swojego oprogramowania. Spójrzmy na dynamikę. Wzrost przychodów o 24% rok do roku wygląda imponująco. Trzeba jednak pamiętać, że jest on w dużej mierze napędzany akwizycjami spółek Edrana i Sagra. Wzrost organiczny jest znacznie niższy, ale to co jest naprawdę fascynujące to działanie dźwigni operacyjnej. Zobaczcie, ebidda, czyli zysk operacyjny przed amortyzacją rośnie aż o 37% znacznie szybciej niż przychody, a zysk netto wystrzelił o prawie 66%. Co to oznacza? Oznacza to, że każdy dodatkowy milion złotych przychodu generuje nieproporcjonalnie większy zysk. Koszty stałe są już pokryte, a reszta spływa niemal prosto do ostatniej linijki rachunku zysków i strat. Trzeba też uczciwie przyznać, że na tak wysoki wzrost zysku netto wpłynęły też zdarzenia jednorazowe, jak wygrana sprawa podatkowa, ale nawet po ich odjęciu trend jest jednoznacznie pozytywny. To jest właśnie siła skalowalnego modelu biznesowego. Każdy analityk wie, że zysk księgowy można kreatywnie ukształtować, ale gotówki nie da się oszukać. Dlatego zawsze sprawdzamy jakość zysków, porównując zysk netto, biały słupek, z przepływami pieniężnymi z działalności operacyjnej, czyli CFO, niebieskusłupek. W idealnym świecie te dwa słupki powinny być podobnej wysokości, a w Synity w ujęciu TTM CFO jest o 36% wyższe niż zysk netto. Spółka wygenerowała ponad 109 milionów złot gotówki z operacji przy 80 milionach zysku księgowego. To jest zielona flaga wielkości boiska piłkarskiego. Dlaczego tak się dzieje? Głównie z powodu amortyzacji, o której mówiliśmy przy bilansie. Amortyzacja wartości niematerialnych jest dużym kosztem księgowym, który obniża zysk do opodatkowania, ale nie jest realnym wypływem gotówki. W efekcie spółka płaci niższe podatki, a gotówka zostaje w firmie i to widać na zielonym słupku. Wolne przepływy pieniężne, czyli gotówka, która zostaje dla właścicieli po odjęciu wszystkich niezbędnych inwestycji. Również są na bardzo zdrowym poziomie. Skoro spółka generuje tyle gotówki, to na co ją wydaje? Spójrzmy na przepływy z działalności inwestycyjnej. Kluczową pozycją jest tutaj Capex, czyli wydatki inwestycyjne. W ujęciu TTM kapex operacyjny wyniósł zaledwie 2 miliony zł, co stanowi śmieszne 0,6% przychodów. To potwierdza naszą tezę z początku. Signity nie jest firmą R&D, która topi setki milionów w niepewnych projektach. Oni kupują gotowe działające biznesy i to widać w innych pozycjach przepływów inwestycyjnych. W 2024 roku wydali ponad 37 milionów na przejęcia. Zatem schemat jest prosty. Generuj gotówkę z operacji, utrzymuj minimalny kapex, a całą nadwyżkę przeznaczaj na kolejne akwizycje. To jest podręcznikowy przykład strategii Serial Acquirer. A z ponad 160 milionami gotówki na koncie można się spodziewać, że to dopiero początek zakupów. Przechodzimy do wskaźników rentowności, które najlepiej syntetyzują jakość biznesu. I tutaj Syignity wchodzi na poziom, który na polskiej giełdzie jest absolutnie elitarny. Skupmy się na niebieskiej linii. To jest ROI, czyli zwrot zainwestowanego kapitału. Wynosi on, jak już wspominałem, kosmiczne 41,87%. Co to oznacza? że każda złotówka zainwestowana w działalność operacyjną firmy, czy to w kapitał własny, czy w dług, generuje prawie 42 grosze zysku operacyjnego rocznie. To pokazuje jak gigantyczną przewagę konkurencyjną, czyli fosę posiada spółka i jak efektywnie potrafi alokować kapitał. Zielona linia to ROE, czyli zwrot z kapitału własnego. 27,85%. Również bardzo wysoko, ale niżej niż ROI. Dlaczego? Bo Signity praktycznie nie używa dźwigni finansowej, długu, co widać po niewielkiej różnicy między ROE a ROA. biała linia to nie jest rentowność napompowana kredytem. To czysta operacyjna doskonałość. Żeby lepiej zrozumieć skąd bierze się to wysokie ROE użyjmy modelu Duponta. Rozbija on ROE na trzy składniki: marżę zysku netto, niebieski słupek, rotacje aktywów, błękitny i dźwignię finansową, czerwony, co od razu rzuca się w oczy. Po pierwsze, gigantyczny niebieski słupek. Marża zysku netto jest głównym motorem rentowności. To potwierdza, że Signity zarabia krocie na każdej złotówce przychodu. Po drugie, stosunkowo niska rotacja aktywów. Błękitny, około 0,83. To normalne w tym modelu, bo w bilansie ciążą aktywa niematerialne z przejęć. I po trzecie, bardzo niska dźwignia finansowa, czerwony słupek 138. Jak mówiłem, spółka nie posiłkuje się długiem. Wniosek z analizy Duponta jest jednoznaczny. Rentowność Signity opiera się na fundamentalnej sile biznesu, wysokich marżach, a nie na finansowych sztuczkach. To jest jakość w najczystszej postaci. Podsumujmy sobie ten finansowy obrazek za pomocą szybkiego dashboardu. ROE i ROIC zielone, elitarne poziomy. Marża operacyjna zielona, ponad 27%. Jakość zysków zielona, 136% konwersji zysku na gotówkę. Dług netto do Ebitda zielone głęboko na minusie. Płynność bieżąca zielona, ponad 2.3. Dynamiki wzrostu zielone. Cykl konwersji gotówki zielony. Obraz jest jednoznaczny. Z perspektywy historycznych sprawozdań finansowych Signity jest w życiowej formie. To zdrowa, generująca gotówkę i ekstremalnie rentowna maszyna. Pytanie, które musimy sobie zadać brzmi: dlaczego rynek tego nie widzi i wycenia ją tak nisko? Skoro już wiemy, że finanse są mocne, to zastanówmy się nad przyszłością. Jak ta spółka ma rosnąć? Odpowiedź jest jedna. Poprzez przejęcia. Jak wspominałem, wzrost organiczny jest i prawdopodobnie pozostanie niski. Prawdziwym silnikiem napętowym jest tutaj strategia seryjnego nabywcy. A ostatni ruch, czyli sfinalizowane w grudniu 2025 roku przejęcie części szpitalnej od Comarchu to prawdziwy game changer. Dlaczego? Po pierwsze Signity wchodzi na zupełnie nowy, ogromny i stabilny rynek. Po drugie kupują sprawdzony działający produkt od konkurenta, który prawdopodobnie był w potrzebie. Komarch ogłosił listing. To sytuacja, w której kupujący ma przewagę negocjacyjną. Analitycy szacują, że ten segment może dołożyć do przychodów Signityti dodatkowe 40, 50 milionów złot rocznie, a co najważniejsze, z obecnymi 162 milionami złot gotówki to nie jest ich ostatnie słowo. Mają pieniądze na kolejne zakupy. Pobawmy się w prezesa Signity. Mamy na koncie górę gotowki. Co z nią zrobić? Oto trzy pomysły, które wydają się sensowne. Pierwszy, niebieska kropka po prawej. Akwizycja niszowego dostawcy oprogramowania dla samorządów. To rynek podobny do sektora publicznego, który Signity już zna. Duża szansa na sukces i solidny zwrot. Drugi. Mniejsza kropka. Inwestycja we wdrożenie AI do systemów bilingowych dla energetyki. To nie jest tworzenie rewolucyjnej technologii, ale użycie istniejących narzędzi do automatyzacji i cięcia kosztów u klienta, co pozwoli renegocjować kontrakty w górę. Wysoki potencjalny ROIC. I trzeci, najbardziej ekscytujący, cyberbezpieczeństwo dla szpitali. Po przejęciu Comarch His Signity ma gotową bazę klientów. Szpitale to krytyczna infrastruktura, a ich systemy są często dziurawe jak szwajcarski ser. Sprzedaż usług cyberbezpieczeństwa do tej bazy to naturalny crosselling z gigantycznym potencjałem. Jak widać pomysłów na sensowne wydanie pieniędzy nie brakuje. Wzrost sprzejęć to jedno, ale co z bieżącą stabilnością? O to dba tak zwany backlock, czyli portfel już podpisanych kontraktów. Spójrzcie na oś czasu. Mamy tu wieloletnie, wielomilionowe umowy na utrzymanie kluczowych systemów. Kontrakt z PGE, dystrybucja na ponad 22 miliony do 2027 roku. Umowa z Ministerstwem Rodziny na system Syriusz STD za ponad 44 miliony również do 2027. Do tego dochodzi Poczta Polska i dziesiątki mniejszych, ale równie stabilnych umów serwisowych. To wszystko tworzy bardzo przewidywalną bazę przychodów, która daje zarządowi komfort i czas na planowanie kolejnych ruchów strategicznych. Ryzyko, że z dnia na dzień te przychody znikną jest bliskie zeru. To jest właśnie piękno modelu opartego na powtarzalnych przychodach. A co na to wszystko profesjonalni analitycy? Spójrzmy na wykres. Ostatnia głośna rekomendacja pochodzi z MBankku z maja 2025 roku. Przy cenie akcji na poziomie 91 zł analityk wydał rekomendację sprzedaj z ceną docelową 63, 70 gr. I trzeba mu przyznać, miał rację. Rynek faktycznie zjechał w okolice jego ceny docelowej. Jego teza opierała się na tym, że mnożniki, przy których handlowane było Signity, były wtedy zbyt wysokie w stosunku do grupy porównawczej. Problem polega na tym, że sytuacja diametralnie się zmieniła. Po pierwsze cena spadła. Po drugie spółka sfinalizowała kluczowe przejęcie. Analizowanie dzisiejszej sytuacji przez pryzmat raportu sprzed prawie roku jest jak nawigowanie za pomocą zeszłorocznej mapy. Teza analityka była słuszna na tamten moment, ale rynek w swojej reakcji przestrzelił w dół, tworząc zupełnie nową sytuację, której tamten raport już nie obejmuje. Krótka przerwa. Chciałem podziękować wszystkim, którzy wspierają kanał. Dzięki wam mogę poświęcać więcej czasu na przygotowywanie tych analizy. Osoby wspierające już teraz w zakładce dla wspierających mogą zobaczyć kolejne analizy banku handlowego, Spyrosoftu i AB. Pamiętajcie, że spółki wybieram spośród waszych komentarzy, więc piszcie co i dlaczego was interesuje. A teraz wracamy do analizy. Przechodzimy do wyceny. Jak tanie jest Sygnity? Ten wykres pokazuje aktualną pozycję kluczowych mnożników na tle ich historycznego zakresu z ostatnich czterech lat. Zielony obszar to tanio, żółty typowo, a czerwony drogo. Wynik jest jednoznaczny. Zarówno wskaźnik cena do zysku CZ, jak i EV do Ebidda znajdują się w dolnych rejonach historycznego spektrum w strefie taniej. Jedynie cena do sprzedaży CS jest bliżej środka, ale jak już ustaliliśmy, ten wskaźnik jest dla Sygniti mylący ze względu na ponadprzeciętne marże. Wskaźnik EV do Ebidda, który uznaliśmy za najbardziej miarodajny, jest na poziomie zaledwie 13,4 podczas gdy jego historyczna średnia to ponad 21. Oznacza to, że spółka jest notowana z blisko 40% dyskontem do swojej własnej historycznej wyceny. Rynek wycenia ją tak, jakby jej najlepsze czasy minęły, podczas gdy dane finansowe sugerują, że mogą być dopiero przed nią. Chciałbym jeszcze na chwilę zatrzymać się przy wyborze mnożnika. To absolutnie kluczowe. Dlaczego tak uparcie trzymam się EV do Ebitda? Po pierwsze, jak już widzieliśmy na przykładzie jakości zysków, C do Z, czyli cena do zysku, jest w przypadku Signity bardzo mylący. Wysoka amortyzacja wartości niematerialnych z przejęć sztucznie zaniża zysk księgowy. Używanie C do Z to jak ocenianie siły biegacza na podstawie tego jak wygląda, a nie jaki ma czas na 100 m. Po drugie CDS, czyli cena do sprzedaży kompletnie ignoruje fakt, że Signity ma marżę na poziomie 27%, podczas gdy średnia w branży to może 10%. Stosowanie C do S karałoby spółkę za jej największą zaletę. Rentowność. EV do EBITPA, czyli wartość przedsiębiorstwa do zysku operacyjnego przed amortyzacją jest tutaj idealny. EV uwzględnia w wycenie gigantyczną pozycję gotówkową spółki, obniżając jej wartość, a Ebitda skupia się na wyniku operacyjnym, który jest bliższy generowanej gotówce. To jest po prostu najlepsze narzędzie do tego typu biznesu. W naszych analizach posiłkujemy się modelami uczenia maszynowego. Jak poradziły sobie tym razem? No cóż, spektakularnie się wywaliły. Spójrzcie na prognozy. Na rok 2026 model przewiduje zero, zero przychodów, zero zysków. To oczywiście kompletna bzdura. Dlaczego tak się stało? Ponieważ standardowe modele regresji liniowej są dobre w ekstra polowaniu trendów, ale kompletnie głupieją, gdy w danych pojawia się skokowa nieliniowa zmiana. A taką zmianą jest właśnie duża akwizycja. Model nie rozumie, że spółka kupiła Comarch HIS i jej baza przychodowa i kosztowa strukturalnie się zmieniła. Traktuje historyczne dane jako jedyną prawdę objawioną. To doskonały przykład, dlaczego AI jest świetnym narzędziem pomocniczym, ale nigdy nie zastąpi zdrowego rozsądku i analizy fundamentalnej. Modele te trzeba traktować z dużą dozą sceptycyzmu i korygować o wiedzę domenową. Skoro model AI zawiódł, musiałem przygotować własne skorygowane prognozy. Oto jak wyglądają w porównaniu. Model AI pokazuje zero. Ja na podstawie analizy zakładam scenariusz bazowy, w którym spółka w 2026 roku, już po pełnej konsolidacji Comar HIS i przy lekkim wzroście organicznym osiągnie około 390 milionów złotych przychodów. Przyjmuje też lekki tymczasowy spadek marży EBIT do 26% ze względu na koszty integracji. Daje to około 82 milionów zysku netto. W 2027 roku zakładam dalszy wzrost przychodów do 425 milionów i powrót marży EBIT do poziomu 27,5%, co przełoży się na 95 milionów czystego zysku. Chcę podkreślić, że to są moim zdaniem konserwatywne założenia. Nie uwzględniają kolejnych dużych przejęć, a jedynie stabilny rozwój i skuteczną integrację tego, co już zostało kupione. Każda inwestycja to gra prawdopodobieństwa. Podsumujmy kluczowe ryzyka i katalizatory. Największym ryzykiem o wysokim potencjalnym wpływie jest nieudana integracja Comarch His. Jeśli kluczowi ludzie odejdą, będzie bolało. Drugie ryzyko to presja płacowa. Jeśli inflacja wynagrodzeń w IT przyspieszy, a Signity nie zdoła podnieść cen, marże ucierpią. A co może pozytywnie zaskoczyć? Zdecydowanie numer 1 to wyniki za czwarty kwartał 2025 i prognozy na 2026. Jeśli zarząd pokaże, że ma plan i już zaczął optymalizować przejęty biznes, rynek może bardzo szybko zmienić nastawienie. Drugi katalizator to ogłoszenie kolejnej akwizycji. To pokaże, że maszyna M&A działa i spółka kontynuuje swoją strategię, a czarny koń ewentualny program skupu akcji własnych. Przy obecnych wycenach byłaby to jedna z najlepszych możliwych inwestycji dla spółki. Na koniec spójrzmy na akcjonariat. Jest on zdominowany przez jednego gracza TSS Europe, który kontroluje prawie 73% akcji. To ma swoje plusy i minusy. Plusem jest ogromna stabilność. TSS to inwestor strategiczny z horyzontem mierzonym w dekadach, a nie kwartałach. Nie będą panicznie sprzedawać akcji przy pierwszej korekcie. Minusem jest bardzo niski free float, czyli udział akcji w wolnym obrocie wynoszący niecałe 12%. Oznacza to niższą płynność i mniejsze zainteresowanie dużych globalnych funduszy. Istnieje też teoretyczne ryzyko, że TSS zdecyduje się zdjąć spółkę z giełdy. Jednak ich dotychczasowa historia pokazuje, że wolą utrzymywać swoje spółki na publicznych rynkach, jeśli jest to dla nich korzystne. Ogólnie rzecz biorąc, struktura akcjonariatu wspiera tezę o długoterminowym budowaniu wartości. Czas na wielkie podsumowanie. Stworzyłem system ocen, w którym przyznałem wagi poszczególnym kategoriom w zależności od ich istotności dla tego konkretnego biznesu. Największą wagę po 25 i 20% dałem modelowi biznesowemu i sile bilansu, bo to one stanowią o jakości Sygnity. I jak widać oceny w tych kategoriach są najwyższe 90 i 95 na 100. Bardzo wysoko oceniam też dynamikę wyników i atrakcyjność wyceny. Słabiej wypadają perspektywy całej branży, która nieco zwalnia, oraz co oczywiste, sentyment rynkowy, który jest w dołku. Po zsumowaniu wszystkiego końcowa ocena ważona dla Sygnity wynosi 80,5 na 100. To bardzo wysoki wynik plasujący spółkę w czołówce moich dotychczasowych analiz. Wynika on z rzadkiego połączenia ekstremalnie wysokiej jakości fundamentalnej. z moim zdaniem nieracjonalnie niską wyceną rynkową. Jak doszedłem do mojej prognozy ceny? Pokażę wam krok po kroku kalkulacje dla scenariusza bazowego. Po pierwsze, prognozowana ebidda na koniec 2027 roku. Zakładam konserwatywnie 132 miliony złot. Po drugie docelowy mnożnik EV Ebidda przyjmuje 15. to wciąż znacznie poniżej historycznej średniej, co daje nam margines bezpieczeństwa. Mnożąc te dwie wartości otrzymujemy docelową wartość przedsiębiorstwa, czyli EV na poziomie miliarda 980 milionów. Ale to nie jest wartość dla akcjonariusy. Musimy do tego dodać prognozowaną gotówkę netto, którą spółka zgromadzi do tego czasu. Szacuje ją na około 250 milionów. W sumie daje to wartość dla akcjonariuszy na poziomie 2 miliardów 230 milionów złotych. Dzieląc to przez liczbę akcji otrzymujemy cenę docelową w okolicach 98 zł. To wszystko oczywiście uproszczony model, ale pokazuje tok myślenia. Żadna prognoza nie jest pewna, dlatego zawsze trzeba myśleć w kategoriach scenariuszy. Przygotowałem trzy. Mój scenariusz bazowy, który właśnie omówiliśmy, daje cenę 98 zł. W scenariuszu optymistycznym zakładam, że integracja pójdzie lepiej niż oczekiwano. Marże wzrosną do 30%, a rynek nagrodzi spółkę wyższym mnożnikiem 18x. To daje cenę 133 zł, czyli prawie podwojenie z obecnych poziomów. Ale jest też scenariusz pesymistyczny. Co jeśli integracja się nie uda, a presja płacowa zje marżę? Wtedy Ebitam może spaść w okolice 85 milionów, a rynek uśredni wycenę do poziomu zwykłego software houseu, czyli mnożnika 12x. To implikuje cenę na poziomie 54 zł, czyli około 21% spadku. Co jest kluczowe w tym zestawieniu? Asymetria. Potencjalny zysk w scenariusu bazowym jest ponad dwukrotnie wyższy niż potencjalna strata. To jest właśnie rodzaj zakładu, którego szukają inwestorzy. Na koniec oto jak te scenariusze wyglądają na wykresie. Pamiętajcie, to jest jedynie edukacyjna wizualizacja i w żadnym wypadku nie jest to rekomendacja inwestycyjna ani gwarancja przyszłego kursu. Rynek jest nieprzewidywalny i ta prognoza może okazać się całkowicie błędna. Linia środkowa to mój scenariusz bazowy z celem 98 zł. Dolne ograniczenie stożka to scenariusz pesymistyczny na poziomie 54 zł, a górne to optymistyczne 133 zł. Widać tu jasno tę asymetrię, o której mówiłem. Analiza sugeruje, że przy obecnej cenie potencjał do wzrostu jest znacznie większy niż ryzyko spadku, opierając się na przedstawionych fundamentach. Czy rynek to w końcu dostrzeże? To już pytanie za milion dolarów. Dziękuję za obejrzenie tej analizy. Jeśli wam się podobało, zapraszam do obejrzenia poprzednich odcinków, na przykład o grupie Kenty, PZU czy o tym, jak prowadzę portfel w oparciu o decyzję AI. Do zobaczenia. Yeah.