TRUMP zniweczył plan SUPERMOCARSTWA [Wenezuela, Chiny, Ropa]

Stany Zjednoczone zapowiedziały tymczasowe przejęcie kontroli nad Wenezuelą. W pierwszych wystąpieniach Donalda Trumpa pojawia się jeden dominujący wątek. Nie demokracja, nie wybory, to ropa naptowa. W tym kontekście obok Wenezueli jest jeszcze inny ważny gracz, którego interesy są tu bezpośrednio zagrożone. To supermocarstwo przez ostatnie lata konsekwentnie zwiększało swoje zaangażowanie wenezuelską ropę. To państwo, o którym w pierwszych komentarzach nie mówi się wiele, a które odpowiadało za zdecydowaną większość eksportu w Wenezueli, finansowało jej sektor naftowy i traktowało Wenezuelę jako element własnego bezpieczeństwa energetycznego. Do tego wrócimy za chwilę, bo najpierw spójrzmy na to, kto faktycznie inwestował wenezuelską ropę, gdy Stany Zjednoczone i Zachód się z niej wycofały. Po 2019 roku po amerykańskich sankcjach energetycznych zachodnie koncerny w większości opuściły Wenezuelę. Infrastruktura ulegała stopniowej degradacji, a produkcja spadła do historycznych minimów. Około 2020 roku amerykański import z Wenezueli na pewien czas spadł nawet do zera. Ale w tym samym czasie w okresie gdy inni z Wenezueli uciekali to nie wyszły z niej Chiny. Wręcz przeciwnie. Państwowy chiński gigant naftowy CNPC był jednym z największych inwestorów w sektorze naftowym przed sankcjami, a po nich Chiny pozostały głównym kredytodawcą Caracas. Idąc dalej, po 2020 roku pojawiły się nowe, często niestandardowe formy współpracy. Jeszcze przyjrzymy się im dokładnie, ale dlaczego mówimy o wenezuelskiej ropie? Produkcja w Wenezueli w 2025 roku to było jedynie nieco ponad 900 000 baryłek dziennie. Odpowiada to za mniej niż 1% światowej podaży. 1 światowego wydobycia to naprawdę mało. Jednak to nie wolumen produkcji czyni Wenezuelę istotną. decyduje szereg innych równie ważnych czynników, o których jeszcze opowiem, ale także kierunek, w którym ta ropa płynie, konkretnie kto tę ropę kupuje i kto na niej polega. Jeszcze w 2023 roku około 2/3 wenezuelskiej ropy zmierzało w kierunku jednego państwa. W czołówce listy widzimy Stany Zjednoczone, a potem długo nikt. Niemniej to nie USA są najważniejszym odbiorcą ropy z Wenezueli. Jest nim inny kraj, który już w drugiej połowie 2025 roku kupował około 80% ropy eksportowanej przez Wenezuelę, a niektóre źródła oceniają, że było to nawet 90%. Tym krajem były Chiny. Okej, ale trzeba powiedzieć jasno, że wenezuelska ropa nie stanowi dla Chin istotnej części całego importu. Surowiec z Karakas pod koniec 2025 roku odpowiadał za zaledwie od 4 do 5% chińskiego importu. Nie chodzi więc wyłącznie o ilość wenezuelskiej ropy, ale o coś innego, o jej strategiczne znaczenie. Dlaczego? Bo ropa z Wenezueli była z perspektywy Chin poza bezpośrednią kontrolą USA. Ale ważne jest też to, ile niewydobytej ropy Wenezuela posiada. Spójrzmy na całkowite zasoby ropy na świecie. Im wyższa pozycja kraju na liście, tym większe niewydobyte zapasy ropy ma dany kraj. Oczywiście jest tam Arabia Saudyjska, Iran czy Irak, ale największe zasoby, największy potencjał przyszłej produkcji ropy naftowej ma Wenezuela. Aby uzmysłowić sobie o jak dużych rezerwach jest mowa to wystarczy wspomnieć, że są one ponad czterokrotnie większe niż te posiadane przez Stany Zjednoczone, a to przecież USA są największym producentem ropy na świecie. Okej, ale trzeba powiedzieć jasno o jednym ważnym problemie. Wenezuelskie zasoby ropy, choć ogromne, nie są łatwe do wydobycia. Główna część naftowych złóż Wenezueli to bardzo ciężka i lepka ropa, która wymaga zaawansowanych technologii, ogromnych nakładów energii oraz mieszania z lżejszymi frakcjami, by mogła w ogóle popłynąć rurociągami. A to nie jedyny problem, bo degradacja infrastruktury i sankcje pogłębiają trudności w wydobyciu. Co jest zatem potrzebne do produkcji z tych trudnych złóż? Pieniądze, czyli inwestycje i kapitał. Spójrzmy zatem jak Chiny inwestowały wenezuelski przemysł naftowy w ostatnich latach. I tu robi się naprawdę ciekawie. Partnerem odcinka jest Walutomat, gdzie tanio i przyjemnie wymienisz złotówki na dywizję. Zaoszczędź 50% prowizji na pierwszej wymianie klikając w link w opisie. Partnerem odcinka jest giełda Bybit, która uruchomiła nową usługę automatycznych regularnych cyklicznych zakupów krypto. Ustalasz harmonogram, ustawiasz kwotę i wybierasz token. Wszystko się dzieje automatycznie. To idealne narzędzie dla tych osób, które o rynku kryptowalut myślą długoterminowo i chcą regularnie budować swoją pozycję. Link do Bybit znajdziesz w opisie. Przyglądnijmy się inwestycjom bezpośrednio w wenezuelski przemysł naftowy. Spójrzmy zwłaszcza na te w ostatnich latach. Zacznijmy od tego, że od 2022 roku do Wenezueli powracają Amerykanie. Do Chin wrócimy jeszcze za chwilę, bo USA jeszcze w latach 2020-2021 importowały zero wenezuelskiej ropy naptowej z uwagi na wprowadzane przez Amerykę surowe sankcje ekonomiczne. Ale w 2022 roku zwolniły koncern Chevron sankcji, a produkcja została wznowiona osiągając 200 000 baryłek dziennie w 2024 roku. Jednak jednocześnie w Wenezuelę inwestują Chiny. W połowie 2025 roku Wenezuela i Chiny ogłosiły nowe umowy o współpracy dwustronnej. w tym umowę z chińskim bankiem rozwoju mającą na celu reaktywację sektora węglowodorów w Wenezueli. W ramach porozumienia Chiny dają transfer technologii i optymalizację procesów wydobycia i rafinacji ropy. Umowa została podpisana w lipcu 2025 roku w ramach szerszego pakietu ponad 600 umów o współpracy między obrajami. Ale to nie wszystko. W 2024 roku prywatna chińska firma China Concord Resources Corp podpisała z Wenezuelą 20letnią umowę na wydobycie ropy. Plan tej inwestycji to ponad miliard dolarów, a cel 60 000 baryłek dziennie do końca 2026 roku. To bardzo rzadki przypadek, w którym prywatny chiński kapitał wszedł do kraju zrzeszonego w kartelu Opek. Na dodatek objętego przecież sankcjami. Ale to nie jedyny taki przykład. Dwie inne chińskie firmy o dość trudnych do wymowy nazwach, więc widzisz je na ekranie, otrzymały w 2024 roku kontrakty na wydobycie ropy naftowej we współpracy z państwowym Petroleas de Wenezuela obejmujące kilka bloków lądowych. Chodzi tu o umowy na zasadzie: "Chińskie firmy przyjeżdżają z platformami wiertniczymi i knoow", a w zamian otrzymują część przyszłej produkcji. W skrócie Chiny były konsekwentnym inwestorem wenezuelską ropę w ostatniej dekadzie. I to nie była jednorazowa transakcja. To był długoterminowy model obecności Chin w Wenezueli, także w przyszłości. Zresztą takie plany wcale nie są nowością. Chiński państwowy gigant naftowy CNPC należał do największych inwestorów wenezuelskim sektorze naftowym jeszcze przed nałożeniem sankcji przez Stany Zjednoczone w 2019 roku. Warto jednak spojrzeć w szerszej perspektywie. O zaangażowaniu Chin świadczy także skala zadłużenia Wenezueli wobec Chin i przede wszystkim fakt, że Pekin zaakceptował sytuację, w której Wenezuela nie była w stanie tych zobowiązań spłacić. Od 2007 roku Chiny pożyczyły w Wenezueli około 60 miliardów dolarów. Co istotne, Pekin wielokrotnie zgadzał się na odroczenie tych spłat, nawet wtedy, gdy w 2017 roku reżim Maduro ogłosił niewypłacalność. Obecnie Wenezuela nadal jest winna Chinam od 17 do 19 miliardów dolarów. Możliwe jednak, że tych pieniędzy Pekin już nigdy nie zobaczy. Mało tego, wygląda na to, że plan Pekinu został właśnie zburzony. I kto za tym stoi? Stany Zjednoczone. Pojmanie Nicolasa Maduro oznacza jedno. USA zaczynają przejmować kontrolę nad kierunkiem eksportu wenezuelskiej ropy. Gdzie ta ropa popłynie? Kierunek jest oczywisty. Trump otwarcie powiedział, że USA będą zarządzać Wenezuelą przez pewien czas, że amerykańskie koncerny naftowe wrócą i że ropa jest kluczowym elementem tej operacji. Prezydent USA powiedział: "Tu cytat, będziemy rządzić tym krajem do czasu, aż będziemy mogli przeprowadzić bezpieczną, właściwą i rozsądną transformację." Oczywiście nie jest jasne, w jaki sposób Trump zamierza sprawować kontrolę nad Wenezuelą. Siły zbrojne USA nie mają kontroli nad samym krajem, a rząd Maduro, choć bez udziału samego dyktatora, wydaje się nie tylko nadal sprawować władzę, ale także nie wykazuje chęci do współpracy z Waszyngtonem. Ale co na to Chiny? Jak poważny jest cios w chińskie interesy? Według analityków Forbsa Chiny obrywają w trzech zasadniczych obszarach. Pierwszy, o którym już mówiliśmy, to ten finansowy. Wenezuela jest winna Chinom od 17 do 19 miliardów dolarów. Zabezpieczenie tych chińskich kredytów znajduje się dosłownie pod ziemią i w kraju z niestabilną władzą, a co najważniejsze może zostać zakwestionowane przez nową administrację. Zatem ryzyko trwałej utraty części z 17 do 19 miliardów dolarów jest realne. Drugi obszar to ten operacyjny. Około 2/3 wenezuelskiej ropy w Chinach trafiało do niezależnych rafinerii. Eksport ten był oparty na zaniżonych cenach za baryłki, które często omijały sankcje przez przeładunki i zmianę dokumentów. Przy cenach rynkowych ten model przestaje działać. Co prawda w sobotę Trump zasugerował, że Chiny będą nadal otrzymywać część wenezuelskiej ropy pod rządami administracji kierowanej przez Stany Zjednoczone w Caracas, ale ilość ta będzie prawdopodobnie mocno ograniczona. Trzeci obszar to obszar strategiczny. Waszyngton właśnie dał jasno do zrozumienia, że jest gotowy użyć siły kinetycznej, by zakłócić chińskie łańcuchy dostaw surowców w Ameryce. Na dodatek Wenezuela przestaje być dla Pekinu źródłem ropy poza kontrolą Waszyngtonu i staje się kolejnym punktem nacisku w geopolitycznej grze. Rozgrywka toczy się nie tyle o ilość, ale o jakość ropy. Wenezuela produkuje głównie ropę ciężką. To ropa trudna w obróbce i transporcie. Dla Stanów Zjednoczonych to jednak wcale nie jest problemem. Dlaczego? Zwróćmy uwagę, gdzie USA mają najwięcej rafinerii. Jeśli przyjrzymy się mapie tej instalacji w Stanach Zjednoczonych, to zobaczymy, że są one rozmieszczone w kilku kluczowych regionach. Widać, że ich zagęszczenie skupia się w klastrach. Największe skupisko rafinerii zlokalizowane jest na południu w Teksasie i Lisianie blisko zatoki meksykańskiej, teraz już znanej chyba jako zatoka amerykańska. Te największe rafinerie w USA są w dużej mierze przystosowane do przetwarzania ropy ciężkiej. A jaką głównie produkuje Wenezuela? Dokładnie taką ciężką ropę. Nowy kierunek przepływu większości volumenu ropy z Wenezueli jest zatem jasny. To Stany Zjednoczone. Bron Buso, analityk rynku naftowego na łamach Reutersa, pisze wprost: "Obalenie prezydenta Wenezueli Nicolasa Maduro przez amerykańskie siły zbrojne ma na celu szybkie przekierowanie eksportu ropy naftowej z tego kraju z powrotem do Stanów Zjednoczonych i z dala od Chin. USA są znacznie bardziej naturalnym rynkiem niż Chiny ze względu na bliskość geograficzną, a to znacznie obniża koszty transportu. Ale oczywiście nie jest to takie proste. Amerykańskie firmy na pewno chętnie sięgną po bogate i stosunkowo tanie wenezuelskie zasoby. Tyle że te wielkie koncerny potrzebują pewnej stabilności politycznej i gwarancji, że umowy będą respektowane zanim wrzucą miliardy w nowe projekty albo podpiszą długoterminowe kontrakty handlowe, bo już kilka razy w przeszłości skuły się na robieniu interesów z Caracas. Wenezuela wciąż jest winna firmom Exon Konoco Philips i Chevron miliardy dolarów z tytułu niezapłaconych kosztów joint venture. Prawdopodobnie te koncerny będą chciały uregulować te kwestie przed podjęciem nowych znacznych inwestycji. I nawet zakładając, że takie przeszkody polityczne, prawne i finansowe zostaną pokonane, opracowanie nowych projektów związanych z ropą i gazem nadal zajęłoby lata. Niemniej Rapidan Energy szacuje, że import USA może wzrosnąć o ponad 200 000 baryłek wenezuelskiej ropy dziennie w dość krótkim czasie. jeśli eksport zostanie przekierowany z Chin do USA, a w ciągu dekady podwoić się do 2 milionów baryłek dziennie w najbardziej optymistycznym scenariuszu. Jednak nawet jeśli dramatyczne działania Trumpa nie doprowadzą do natychmiastowej reorganizacji wenezuelskiego przemysłu naftowego, powinny one stanowić ostrzeżenie dla inwestorów. Zasady globalnej gry energetycznej uległy zmianie. Podsumowując, pojmanie Maduro nie jest jedynie wydarzeniem symbolicznym i politycznym. Nie dotyczy ono wyłącznie polityki wewnętrznej Wenezueli. Nie zmienia też natychmiastowej światowej podaży ropy, ale zmienia kontrolę nad istniejącymi już bareyłkami. Spójrzmy ponownie na Chiny, dla których kryzys ten oznacza ryzyko utraty miliardowych kredytów, utratę preferencyjnych dostaw i osłabienie jednego z niewielu źródeł ropy poza kontrolą USA. Tymczasem dla Stanów Zjednoczonych jest to wzmocnienie dostaw ropy pożądanej przez amerykańskie rafinerie i odzyskanie wpływu w regionie. A dla nas to wyraźny sygnał, że energetyka znów jest narzędziem twardej polityki. To punkt zwrotny, który podważa chińskie inwestycje i kredyty, zmienia kierunek przepływu ropy i przywraca USA kontrolę nad jednym z kluczowych zasobów w regionie. W tym sensie największym przegranym tej operacji niekoniecznie jest Wenezuela. Może okazać się jeszcze, że będą nim Chiny. Jest jednak jeszcze jeden aspekt, o którym warto pamiętać. Analitycy cytowani przez agencję Reuters stwierdzą, że atak USA na Wenezuelę może wzmocnić roszczenie terytorialne Chin, na przykład te wobec Tajwanu i wyspy na Morzu południowo-chińskim. Pekin oczywiście potępił atak Trumpa na Wenezuelę, twierdząc, że narusza on prawo międzynarodowe i Chiny domagają się od USA uwolnienia Maduro i jego żony. Jednak Chiny mogą wykorzystać ataki USA do wzmocnienia swoich roszczeń wobec Tajwanu i wysp na Morzu Południowo-chińskim. Niemniej atak Chin na Tajwan jest jednak mało prawdopodobny. A ty jak uważasz, kto jest zwycięzcą, a kto przegrany w tej rywalizacji? Daj znać w komentarzu. A jeśli podobało ci się to nagranie to dorzuć łapkę w górę. I tym razem to już na tyle. Do zobaczenia w następnym materiale. >> [muzyka]